ONDERGRONDSE

 

Aan hoge snelheid stond de dood

op jouw gezicht te lezen

Hals van gespannen marmer

Keel van een slachtlam

bleke handen als takken om me heen.

Het vocht in je ogen droeg je pasgeboren ziel.

 

Een sluier ons

Licht donker licht donker licht donker zwart

Liefde is alles mogen grijpen, oneindige tijd in één moment

Het einde zien en nemen, wat er dan aanwezig was.

 

Tijd vliegt in dubbelglas,

                           explodeert in continuüm

                           Steeds terug naar dat moment

brekende armen, fossielen op zwart zand

ogen leeg geschreven als diamanten in mijn hand.

Avondval

 

de avond is gewichtloos gevallen

als een deur in scharnier in de duinen

zo verglijden dunne uren tussen ons

als een eeuwige gletsjer, traag wellustig

en vol luie wensen

 

je bent in me maar zoveel meer dan je denkt

ben je over mij

al mijn vezels in één

noot die ’k niet meer durf aan te slaan

een vibratie over Brusselse daken

zend je naar al die ongelovigen

en ze bibberen

in hun huid zo alleen

 

maar niet allener

dan wij hier

met z’n twee

Vraagteken

 ze vraagt en ze vraagt de zee,

           vraagt de zee niet te gaan

                 niet weg te gaan

                  zo ver te gaan, de zee

 

             niet van haar weg te gaan, nee

          te blijven en niet te gaan

        niet ver te gaan

 zo zegt ze vraagt ze de zee, nee

 

ga, vlucht, neem je hoofd mee

naar and’re oorden

weg van hier, neem het mee

 

niet om ergens heil te vinden

maar om te vragen,

 

      vragen is vinden

UNE FRACTURE FINALE

 

haar stappen hakkende handen,

lippen als geluwde strijd

twee rupsen in cocon

met prikkeldraad genaaid

 

haar hoofdhuid kippenvlees zonder vel

ogen als babyvoetjes

naar binnen gedraaid

 

lichtflitsen door haar ingewanden

helwit

trekkende draden knijpen alles dicht

 

haar armen lianen van gras

haren als gevederde duiven

uit rouw verstorven

nooit gepaaid

 

haar hals krijsende kinderen

voeten als blinde vinken

toch nog omgedraaid

 

botten trekken krom

onder weergaloos gezucht

gal vloeit uit de voegen van

een onbemind huis

 

de onzichtbare gruwelwals

van een afscheid te lang uitgesteld

van het einde van de doodstrijd

une fracture finale

44aac3c03580892a82e5097832b3d0d1.jpg
81kuwoS5T5L._SS500_.jpg

de opluchting [verkleurt mijn monitor

en maakt de twijfels waarachtig betwijfelbaar]

wanneer anderen door jouw ogen kijken

naar een stukje van de wereld

grijs gekauwd in isolement.

 

wanneer de thermometer zegt: te warm

maar jij voelt: te koud

 

of wanneer er niemand, maar echt niemand

op je online feestje inbelt.

 

klaar ben je met…

met de groten van de wereld,

Kofi Annan of Lady Gaga

of gaga door de koffie

wanneer de machine lacht met je afkeer van melk

en de ongewenste latte zijn elegie zingt.

 

daar verdwijnt een unieke visie

in de plooien van de geschiedenis

‘k vind hem nooit meer

terug.